Met de kromme werd voor vele jaren terug een legendarische voetballer bedoeld die in een rood-wit shirt, ergens in Rotterdam, furore maakte op een mooi groen grasveld. Anno 2012 kan je bij ons thuis een kromme maken. Een kromme is bij ons thuis een beredenering waarmee je een open deur intrapt of een beredenering die kant noch wal raakt. Als je met één en dezelfde beredenering kant noch wal raakt en een open deur intrapt dan krijg je dubbele punten. Vergelijkbaar met dubbele woordwaarden in Wordfeud denk ik. Dat is natuurlijk wel erg moeilijk want het is nogal tegenstrijdig om een open deur in te trappen en tegelijkertijd kant noch wal te raken.
Een kromme maken is vernoemd naar de man die dit als geen ander kan: staatssecretaris Paul de Krom. Al eerder heb ik mijn twijfels over zijn manier van beargumenteren op geenbeperking.nl geuit en daar is ook nu weer alle reden toe. In een interview met Karen Zandbergen in de trouw van 02-02-2012 laat hij zien dat niemand hem kan overtreffen in het maken van een kromme. Het artikel heeft de kop: Stop het zieligheidsdenken over arbeidsgehandicapten. Een grotere open deur ken ik niet.
Aanvankelijk stelt hij dat de grootste oorzaak van het feit dat er zoveel arbeidsgehandicapten zijn bij de werkgevers en de hulpverleners ligt. Zij denken gehandicapten te ontzien door hen niet aan het werk te helpen. Ik moest het stukje twee keer lezen voordat ik door had wat er stond. Stond het er echt? Ja, de veroorzaker van het probleem was niet de arbeidsgehandicapte maar juist de werkgever was dat. Ik vond de beste man met terugwerkende kracht een visionair. Even dacht ik dat de heer De Krom van zijn geloof was gevallen en weer helder kon beredeneren.
Dit bleek, helaas, niet het geval te zijn. Want op de vraag waarom dan juist de arbeidsgehandicapten de rekening moeten betalen antwoord hij “Het probleem ligt ook bij henzelf” Een klassieke kromme met dubbele punten. Enerzijds ligt het probleem ook bij ons, arbeidsgehandicapten. Wij komen moeilijk aan het werk dus ligt het probleem ook echt bij ons, daar laat deze regering overigens geen enkele twijfel over bestaan. Een open deur dus. Aan de andere kant slaat het nergens op om juist de arbeidsgehandicapten te pushen eerder werk aan te nemen terwijl je in hetzelfde artikel aangeeft dat de werkgevers de grootste veroorzakers zijn van het probleem. De opmerking raakt dus kant noch wal.
Hetzelfde geldt voor de titel van het artikel. Je kan wel heel stoer stellen dat we moeten stoppen met het zieligheidsdenken over arbeidsgehandicapten maar dat is toch vanzelfsprekend? Bovendien vrij zinloos om te stellen want ik vraag mij af wie dat nog doet.
De opmerking raakt kant noch wal als je de rest van het artikel leest. Als je stelt dat gehandicapten genoegen moeten nemen met minder dan het minimumloon, ook als er sprake is van werk, dan stimuleer je het zieligheidsdenken over arbeidsgehandicapten juist. Dat is bijzonder Krom als je het mij vraagt.