Sharp Ben
Meteen het hoge woord eruit gooien: iedereen heeft behoefte aan seksualiteit, ook (zwaar) gehandicapten. Anno 2011 zal bijna iedereen dat onderschrijven. Tot zover de theorie...
In deze Belgische film van Geoffrey Enthoven besluiten 3 boezemvrienden om de theorie in de praktijk om te zetten, en ondernemen daarvoor de reis van hun leven. Maar hoe verkoop je zoiets aan je overbezorgde ouders?
De 3 hoofdrolspelers (Gilles De Schryver, Tom Audenaert en Robrecht Vanden Thoren) - zonder handicap en dat is toch wel een gemiste kans - zetten hun rol wel erg realistisch neer. Vooral voor Robrecht Vanden Thoren - letterlijk helemaal verkrampt aan zijn rolstoel gekluisterd - lijkt me dat een huzarenstukje.
Als kijker krijg je een goed beeld van waar je als gehandicapte zoal tegenaan kan lopen, wanneer je wil doen zoals ieder ander in een maatschappij die daar niet op voorzien is. Natuurlijk komen ook de klassieke vooroordelen aan bod (aan beide kanten). Die vooroordelen worden gelukkig ook vakkundig gesloopt!
Ook (voor mij persoonlijk) mooi om zien: mensen met een handicap moeten risico's nemen om hun dromen waar te maken, en niet alle mogelijke eventualiteiten zijn te overzien. Bovendien hebben we vaak mensen nodig die met ons diezelfde droom delen om deze te helpen waarmaken. En precies dat blijkt dikwijls nog de lastigste klus!
Toch is (bijna) niets kommer en kwel aan
Hasta la vista. In tegendeel! Ondergetekende zat vaak te schuddebuiken van het lachen. Dat heeft vooral te maken met de vele herkenbare situaties en de vaak sarcastische, relativerende humor. Ja, u hoort het goed: er mag met gehandicapten gelachen worden!
Stoorde me dan echt niets aan deze film? Een paar kleine dingetjes toch. Zoals gezegd vind ik het jammer dat in een film als deze geen van de hoofdrolspelers een handicap heeft. Ook fronste ik mijn wenkbrauwen toen chauffeur-verzorger-ADL-assistent Claude (Isabelle De Hertogh) in haar dooie eentje een tentenkamp opzette, een kampvuur maakte en ook nog eens 3 zwaar gehandicapte personen te slapen legde. Totaal onrealistisch! En wat te denken van de offroad-capaciteiten van de elektrische rolstoel die onvermoeibaar gedurende 14 dagen zijn werk doet, zonder enige oplaadbeurt voor de batterij?
Maar goed, alleen een kniesoor (en ervaringsdeskundige) die daarover valt. Deze (voor alle partijen) drempelverlagende prent speelt nu in de zalen!